Niet elke scheiding wordt door de Islam aangemoedigd. Sommige gevallen van scheiding worden niet gewaardeerd of zelfs verboden, omdat het de vernietiging betekent van het gezin, dat de Islam probeert op te bouwen en te beschermen. Daarom staan de volgende woorden in de traditie overgedragen door Abu Dawud: En zij volgen dezelfde weg, die de duivels volgden tegen de regering van Salomo – en Salomo was niet ongelovig, maar ongelovig waren de duivels en zij leerden de mensen leugen en bedrog. En (zij handelen naar) hetgeen aan de twee engelen, Haroet en Maroet te Babylon was geopenbaard. Maar deze beiden leerden niemand, voordat zij hadden gezegd: “Wij zijn slechts een beproeving; weest daarom niet ongelovig”. Zo leren zij (de mensen) van hen datgene waarmede zij een geschil maken tussen een man en zijn vrouw, maar zij schaden er niemand mede, tenzij door Allah’s bevel; maar dezen leren wat hen schaadt en geen goed doet, hoewel zij weten, dat hij, die in deze zaken handelt geen voordeel heeft in het Hiernamaals; slecht is hetgene waarvoor zij hun ziel hebben verkocht; hadden zij het slechts ingezien! [Surah 2:102] Geen wonder dat de roemrijke Koran de scheiding van man en vrouw wijdt aan het werk van de ketterse tovenaars, zoals de Almachtige zegt: Wanneer gij het gebed hebt beëindigd, gedenkt dan Allah, staande, zittende en op uw zijde liggende. En, wanneer gij veilig zijt, houdt het gebed, voorwaar, het gebed is de gelovigen op vastgestelde uren opgelegd. [Surah 4:130] Volgens de Islamitische Wet staat een scheiding gelijk aan een pijnlijke operatie; het gezonde menselijke wezen doorstaat de pijn van zijn wond, zelfs een amputatie, om de rest van het lichaam te beschermen tegen verdere verwondingen. Als de afkeer tussen de man en vrouw niet verminderd is, en pogingen tot verzoening door bemiddelende partijen hen niet dichter bij elkaar kunnen brengen, is een scheiding de enige oplossing, hoe pijnlijk ook. Wanneer er geen verzoening meer bereikt kan worden, is er daarom de mogelijkheid om te scheiden. De glorieuze Koran zegt: Wanneer gij het gebed hebt beëindigd, gedenkt dan Allah, staande, zittende en op uw zijde liggende. En, wanneer gij veilig zijt, houdt het gebed, voorwaar, het gebed is de gelovigen op vastgestelde uren opgelegd. [Surah 4:130] Wat de Islam hier beveelt is voorgeschreven door verstand, wijsheid en de belangen van de Moslims. Het is volkomen onlogisch om twee mensen, die elkaar niet vertrouwen en liefhebben, door de wet tot een levenslange relatie te verplichten. Deze mensen hebben zelfs gevoelens van afkeer; ze haten elkaar en kunnen niet met elkaar door één deur. Het is een pure straf om hen bij wet te verplichten om samen te leven, iets wat niemand verdient tenzij hij een ernstig misdrijf gepleegd heeft. Het is erger dan levenslange gevangenisstraf en vast en zeker vergelijkbaar met de onverdraagzame hel. In vroegere tijden zei een wijze man: “Één van de grootste rampen is om met iemand te leven die u niet kunt verdragen, maar die u niet verlaat.“ Abu Al-Tayyeb Al-Mutanaby zei:

Van de verontrustende zaken in de wereld van de vrije man, is het beseffen van de noodzaak om een vriend te zijn voor een vijand. Als men dat zegt over een metgezel die je één of meerdere malen per week, slechts enkele uren ziet, hoe zit het dan met zijn vrouw thuis, die dicht bij hem staat en zijn partner is voor het leven?

 

Leave a reply