Wanneer een scheiding plaatsvindt wordt de huwelijksband niet onherroepelijk verbroken. In tegenstelling, volgens de Koran geeft scheiding de man twee kansen om de oude situatie weer te herstellen. Als meerdere scheidingen elkaar opvolgen, en ze na de tweede keer nog niet van gedachten zijn veranderd, is de derde scheiding de laatste en beslissende, waarna de scheiding niet meer door hem kan worden teruggedraaid, tenzij zijn vrouw eerst met een andere man getrouwd is geweest (en van hem gescheiden is of weduwe geworden).

Daarom is het tegen het bevel van de Islam om de drie kansen, door Allah gegeven, in één woord samen te vatten. Dit wordt gezegd en geïllustreerd door de sjeik van de Islam Ibn Taymeya en zijn discipel Al-Qayyim, en wordt door de Islamitische Wet in verschillende Arabische landen geaccepteerd.

Scheiding ontneemt vrouwen niet het recht om in haar levensonderhoud te worden voorzien tijdens de wettelijke periode dat niet getrouwd is (‘iddah). [Iddah is een wachtperiode. Het duurt meestal tot (a) ze een kind krijgt als ze zwanger is, of (b) na drie menstruele cyclussen als ze regelmatige periodes heeft of drie periodes als ze niet menstrueert. Raadpleeg voor details en uitzonderingen een boek over Islamitische Wetgeving (Fiquh). Tijdens de iddah mag de vrouw niet met iemand anders trouwen. Als de scheiding omkeerbaar is kan haar man haar tijdens de iddah op elk moment terugnemen. Als hij haar niet binnen de wachtperiode terugneemt is de scheiding definitief en mag de vrouw met iemand anders trouwen, of ze mag terugkeren naar haar man met een nieuw huwelijkscontract, waarna hij haar een nieuwe bruidschat moet betalen. Een scheiding geeft de man niet het recht om zijn vrouw de toegang tot het huis te ontzeggen, maar het verplicht hem om haar in haar huis te laten blijven (hetzelfde huis); misschien kunnen gevoelens weer terugkeren, worden harten gezuiverd en behoeften vernieuwd: O, profeet, indien gij van de vrouwen scheidt, scheidt dan van haar voor de vastgestelde periode en berekent de periode, en vreest Allah uw Heer. Verdrijft haar niet uit haar vertrekken, noch behoeven zij uit zichzelf weg te gaan (vóór de bepaalde termijn) tenzij zij zich openlijk onbetamelijk gedragen. Dit zijn Allah’s vastgestelde grenzen; en wie de door Allah bepaalde grenzen overschrijdt doet zeker zijn eigen ziel onrecht aan. Gij weet niet; misschien zal Allah daarna iets beters teweegbrengen. [Surah 65:1] Bovendien geeft een scheiding de man niet het recht om de bruidschat van de vrouw te verbruiken of terug te nemen wat hij haar gegeven heeft: Is de echtscheiding twee keer geschied, behoud haar dan op behoorlijke wijze of zend haar met vriendelijkheid weg. En het is u niet geoorloofd, iets te nemen van hetgeen gij haar hebt gegeven, tenzij beiden vrezen, Allah’s bepalingen niet in acht te kunnen nemen. Indien gij (familieleden) vreest, dat zij Allah’s bepalingen niet in acht kunnen nemen, dan zal er voor geen van hen beiden zonde zijn in hetgeen zij teruggeeft om daardoor vrij te worden. Dit zijn de door Allah voorgeschreven beperkingen, overschrijdt ze daarom niet; wie de door Allah voorgeschreven grenzen overschrijden, zijn overtreders.[Surah 2:229]

Ze heeft ook het recht op muta, waarvan de grootte bepaald kan worden volgens de sociale conventies. En er moet voor de gescheiden vrouwen een billijke voorziening zijn, dit is een verplichting voor de godvruchtigen. [Surah 2:241]

Dat is een algemeen recht voor gescheiden vrouwen om haar te kalmeren en te compenseren. [Muta is een compensatie of gift in één keer, zonder voortdurend onderhoud.]

Het is ook verboden voor de man om geruchten over zijn vrouw te verspreiden of om haar of haar familie te schande te maken of te beledigen na de scheiding: Is de echtscheiding twee keer geschied, behoud haar dan op behoorlijke wijze of zend haar met vriendelijkheid weg. En het is u niet geoorloofd, iets te nemen van hetgeen gij haar hebt gegeven, tenzij beiden vrezen, Allah’s bepalingen niet in acht te kunnen nemen. Indien gij (familieleden) vreest, dat zij Allah’s bepalingen niet in acht kunnen nemen, dan zal er voor geen van hen beiden zonde zijn in hetgeen zij teruggeeft om daardoor vrij te worden. Dit zijn de door Allah voorgeschreven beperkingen, overschrijdt ze daarom niet; wie de door Allah voorgeschreven grenzen overschrijden, zijn overtreders.  [Surah 2:229] En indien gij van haar scheidt, voor gij haar hebt benaderd maar haar een bruidsschat hebt toegekend, (geeft) dan de helft van hetgeen gij hebt vastgesteld, tenzij zij het u kwijtschelden, of degene, die de huwelijksband in handen heeft het u zou kwijtschelden. En, indien gij kwijtscheldt is dit dichter bij de godsvrucht. En vergeet niet, elkander goed te doen. Voorzeker, Allah ziet, wat gij doet. [Surah 2:237] Dat is de scheiding die door de Islam wordt verordineerd. Het is een oplossing zoals het zou moeten zijn, op het juiste moment, op de juiste manier en met het juiste doel.

Aan de andere kant heeft het Christendom het scheiden volledig verboden voor katholieken; behalve in het geval van overspel, het is ook verboden door de Orthodoxe Kerk. Hun reden is dat wat door Allah (die zij God noemen) bijeengebracht is, niet door de mens kan worden gescheiden. De Moslims geloven dat Allah mensen bijeenbrengt, maar dat Hij ook degene is die mensen scheidt door zijn Wetten. Allah maakt Wetten voor zijn aanbidders die in hun belang zijn, en Hij is degene die hen het beste kent. Het resultaat is dat veel Christenen hebben verworpen wat verboden is, waardoor de meeste Christelijke landen lokale wetten hebben ingesteld die een scheiding toestaan zonder de beperkingen, banden en moraal van de Islam. Geen wonder dat zo veel mensen scheiden om de meest onbeduidende redenen en dat hun huwelijksleven onderworpen wordt aan verloedering en ineenstorting.

 

Leave a reply