De Islam verordineert niet altijd en in elk geval een scheiding. Volgens de Koran en de Soenna (profetische tradities) is scheiding toegestaan wanneer de man geen overhaaste beslissing neemt, maar dit op het juiste moment doet. Hij zou bijvoorbeeld niet moeten scheiden op het moment dat zijn vrouw ongesteld is, en ook niet tussen twee periodes van menstruatie in als hij geslachtsgemeenschap met haar heeft gehad [als ze tussen twee periodes van menstruatie inzit, en hij heeft geslachtsgemeenschap met haar gehad, moet hij met de scheiding wachten tot haar volgende menstruatie, om er zeker van te zijn dat ze niet zwanger is. Als hij op een dergelijk moment toch met haar zou scheiden, zou de scheiding niet overeenstemmen met de Leer (soenna) van de Profeet, en verboden worden. Sommige rechtsgeleerden gaan zelfs zover om te zeggen dat de scheiding dan niet geldig is omdat het niet in overeenstemming is met wat de Profeet (Allah’s zegen en vrede zij met hem) ons heeft opgedragen om te doen. In de authentieke Hadith staat: “De daad van een ieder die niet doet wat wij hem hebben opgedragen, is ongeldig.” [Overgedragen door Muslim (1718) in opdracht van isha.] De man moet nuchter zijn en in staat zijn om verstandig na te denken. Als hij niet volledig bij bewustzijn is, of gedwongen, of zo vervuld is van kwaad is dat hij dingen zegt die hij eigenlijk niet meent, wordt de scheiding als ongeldig beschouwd. [ Overgedragen door Abu Dawud (2193) en Ibn Majah (2046) in opdracht van- isha.]

De nobele Hadith zegt: “Geen scheiding in blinde woede”. Abu Dawud interpreteerde het als kwaadheid, terwijl een ander het interpreteerde als dwang. Beide interpretaties zijn juist.
Een man moet van zijn vrouw willen scheiden, en daadwerkelijk van haar gescheiden willen worden. Maar als hij de scheiding gebruikt om er een eed op te zweren, te chanteren, of te dreigen, is het ongeldig, zoals vroegere leerlingen hebben gezegd. Dit wordt herhaald door de juristen Ibn Al-Qayyim en zijn sjeik Ibn Taymeya.

Als deze soorten scheidingen niet geldig zijn, blijft alleen de bedoelde, voorbereide scheiding over, die door de echtgenoot goed doordacht en bestudeerd is voordat hij het naderde, en wat hij ziet als de enige oplossing voor een ondraagbaar leven. Deze scheiding is beschreven door Ibn ‘Abbas als “de scheiding die alleen een doel nastreeft (een bedoeling).” [ Genoemd door Al-Bukhari in Sectie 11 van het  “Book of Divorce” (6/168) in opdracht van Ibn Abbas.]

 

 

Leave a reply