Nu rest nog te zeggen dat veel Moslims de scheiding hebben misbruikt en verkeerd geplaatst hebben, en het gemaakt hebben tot een zwaard dat naar de hals van de vrouw wijst. Ze hebben het gebruikt als een eed om allerlei dingen te zweren. Bovendien hebben rechtsgeleerden de omvang van scheidingen uitgebreid, door zelfs de scheiding van de dronkaard mee te tellen, en de scheiding van een man uit woede, en ook van de man die gedwongen werd, ook al zegt de Hadith: “Geen scheiding uit blinde woede”. [ Overgedragen door Abu Dawud – in zijn eigen woorden – (3133), Al-Termithy (1141), Al-Nisa’i, 7/63, Ibn Majah (1969), Al-Doramy p.539, en Ahmad, 2/347,471. Dit alles in opdracht van Abu Huraira.]

Ibn ‘Abbas zegt: “Scheiding gebeurt alleen met een bedoeling”. Maar de drie keren dat de man over de scheiding spreekt neemt men serieus in één uiting van woede, bedoeld om te dreigen met een gevecht buitenshuis, ook al is hij volkomen gelukkig en tevreden met zijn vrouw. In de vergevende aard van de Islamitische Wet staat echter, om het gezin samen te stellen en te beschermen, dat het aantal scheidingen beperkt moet worden. Het is niet geldig zonder een bepaalde uiting, op een bepaalde tijd en een bepaalde bedoeling. Imam Al-Bukhari en andere voorvaderen hebben opgemerkt dat we dit aan Allah hebben te danken, en dit is bevestigd door Ibn Taymeya en Al-Qayyim en anderen. Dit verkondigt de geest van de Islam. Als men de regels van de Islam verkeerd zou opvatten of toepassen, is dit de verantwoordelijkheid van de Moslim en niet van de Islam.

 

Leave a reply